Tegelen Kameel / Moppentappers



__________________Tegelen Kameel / Moppentappers___________________



Tijdens de voorbereidingen voor mijn eerste tocht door de woestijn liep ik over de kamelenmarkt van een klein dorpje aan de rand van de Sahara.



Een kameel wordt ook wel “Het schip van de woestijn” genoemd en beschikt over een grote reserve van vocht…...water.



Water is onontbeerlijk om in de verzengende woestijn-hitte te kunnen overleven. Iedereen zegt kamelen, maar feit is, dat de dromedarissen het meest geschikt zijn voor vervoer door het mulle, warme zand.



Als je op een dromedaris rijdt, is het komisch om te zien, dat de zolen van de poten een soort kussens zijn, die te vergelijken zijn met de kussens van een hovercraft.



Daar waar de hoeven van een paard in het zand weg zinken, blijven de “kussens” van de dromedaris bovenop de oppervlakte rusten.



Op de kamelenmarkt liet ik me zoveel mogelijk informeren, hoe een tocht door de woestijn zo goed mogelijk tot een goed einde gebracht kon worden. De verkoper legde me uit, dat een kameel niet te oud moet zijn…...en niet te jong.



Een te jonge kameel heeft de energie niet om lange tochten te maken.



Mij werd aanbevolen om een kameel met een jong te nemen, want het vrolijk mee huppelend kamelen-kalfje geeft de moeder de inspiratie door te lopen naar de eerste de beste oase om haar watervoorraad in de bulten aan te vullen. Ik wist niet , dat er zoveel komt kijken bij het kopen van een kameel.

Als je een auto koopt….draai je het auto-sleuteltje om…….. en je begint te rijden.



Bij een kameel dus niet.!........Bij een kameel ligt het een stuk meer gecompliceerd.

Na een klein uurtje onderhandelen met de Berber-verkoper had ik, naar mijn mening, een goede kameel gekocht.

Weliswaar zonder een jong kalfje, maar toch. En Oh, ja…...het was ook niet ook moeders mooiste…...maar een druiloor, die daar naar kijkt.



“Je moet niet vergeten om de kameel te tegelen, voordat je vertrekt naar de woestijn”, gaf de vriendelijke verkopers als consigne mee.

“Ja, ja….”, dacht ik bij mezelf: “Ik wil onderhand wel vertrekken……..Ik stond te popelen om naar mijn liefje in de nederzetting in de oase te gaan.



Ik gaf de getaande woestijnbewoner een hand…..en liep met mijn kameel aan de hand weg.

“Vergeet hem niet te tegelen…..!”, hoorde ik hem in de verte nog roepen.

“Ja, ja….”, dacht ik bij mezelf; “Ik moet naar mijn Berber-schatje in de oase…..”



Het werd een uitputtende reis dwars door de woestijn: uitputtend voor de kameel…...én voor zijn berijder. De zon leek wel in de fik te staan en zijn stralen brandden op mijn gelaat, mijn kleding…..en op de kameel. Hoe kon een kameel toch in godsnaam gewend raken aan deze niet aflatende warmte? Overdag bloedheet…..en 's-nachts stervenskoud.

Na 7 dagen afzien zag ik aan de horizon de oase liggen.

Of was het een luchtspiegeling?......Nee, het was de oase.!



Ik spoorde mijn kameel een beetje aan om sneller mijn lieveling in mijn armen te kunnen nemen.



Met het doel in ogen kreeg de kameel ook behoefte aan vers water en rust.



Maar toen ineens..…!.........Poef…!

De kameel stortte onder mijn kont ter aarde. Ik stapte van mijn, ondertussen mijn vriend geworden, vervoermiddel en voelde in zijn nek of hij nog ademde.

Morsdood.!

Och arme………

Daar stond ik te kijken, op een kijk-wijd afstand van de Berber-nederzetting.

Noodgedwongen begon ik in de richting van de oase te lopen…… slepend……....te strompelen……..en op het eind op mijn knieën kruipende…….



Ik ging er aan…..! Ik ging het niet halen…..!

Het spookte door mijn hoofd, dat ik mijn liefje nooit meer zou zien.!



Meer dood dan levend stortte ik in elkaar voor de poort van de nederzetting.

Vanaf dat moment herinner ik me niets meer.

Het blijkt, dat de oase-bewoners me gevonden hadden en me naar het tenten-hospitaaltje gebracht hebben. Het schijnt, dat ik een week in coma gelegen heb.

Toen ik mijn ogen opende, keek ik in de stralende donkere kijkers van mijn Berber-darling.



Ze bedolf me met kusjes en het eerste, wat ze me vroeg was; “Heb je je kameel niet getegeld?”

“Wat is…... verdorie…….dat tegelen toch….?”, informeerde ik verbaasd. Mijn schatje vertelde, dat ze me, zo gauw ik opgeknapt was, naar de kamelen-handelaren van het dorp zou brengen om uit te laten uitleggen wat tegelen inhoudt.



Toen ik voldoende opgeknapt was, liepen we hand in hand naar de kamelen-handelaren.

Mijn snoepje vertelde de verweerde Berbers dat ik niet wist wat tegelen was.

Lachend namen de mannen me mee naar een drenkplaats voor kamelen.



“Nou moet je goed opletten….”, zei de oudste van het tweetal en ging achter een drinkende kameel staan.



“ Als je een lange tocht door de woestijn gaat maken, moet je zorgen, dat de kameel zoveel mogelijk water tot zich neemt.” De oude man bukte en pakte twee trottoirtegels, die naast de drenkplaats lagen.



En zei: “Opletten……..Je geeft je kameel de tijd om rustig te drinken…...en als je ziet dat hij bijna klaar is, dan sla je zijn ballen met een klap tussen deze twee tegels.



Door de schrik neemt de kameel een diepe zucht:……….Tttttssssjjjjjtttt ……….. en zuigt bliksemsnel de laatste 5 liter met één teug naar binnen………...En die laatste 5 liter zijn precies genoeg om tot aan de oase te komen.!!!!!”







Grapje…….

Toen de oude mannen uit gebulderd waren van het lachen, zei ik; “Maar dat doet toch hartstikke zeer…..!”

“Helemaal niet…..!”,zei de oudste; “Je moet zorgen dat je duimen niet tussen de tegels komen.............!”

Ha...ha….ha….



Grapje……..

Wordt vervolgd…..








Wordt vervolgd…..



Wordt vervolgd……

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

Bloedpenis versus Vleespenis

Kaal K*tje