Ritueel Slachten + Vervolg



____________________Ritueel Slachten + Vervolg________________

Het ritueel slachten van dieren, volgens een religie, is bedoeld om het voor consumptie bestemde vlees rein te maken. “Halal “is de islamitische benaming voor rein. Er moet aan verschillende voorwaarden voldaan worden;

-De slachter moet moslim zijn,

-De slachtplaats moet zuiver zijn,

-Het mes moet zuiver zijn,

-Het mes, waarmee het dier gedood wordt, moet scherp zijn,

-Andere dieren mogen het slachten niet zien.

-De kop van het dier moet bij het slachten in de richting van Mekka gericht zijn.



Op weg naar de discotheek in Kusadasi liepen Jos en ik door de zwoele lucht van de havenstad te wandelen.



In de verte zagen we, dat 2 mannen een schaap aan het slachten waren.

In de kleine voortuin van hun huis.



Ze waren het vel van het dier vakkundig aan het stropen en stonden in een verse plas bloed van het ongelukkige beest. Voor personen uit de grote stad was dit bloederig tafereel geen dagelijkse kost en onder de indruk naderden we de plek van onheils. Maar wat was dat.?

We hoorden toch duidelijk geblet van een schaap…. Maar de pechvogel op de grond zou met een doorgesneden keel niet veel geluid meer maken,......toch…?

Naast de slachtplaats stond, aan een struik vastgebonden, een ander schaap te blaten.

Luidkeels, met de doodsangst in de ogen, stond het dier te blaten. Hij was er getuige van hoe zijn makker beetje bij beetje veranderde in hompen vlees. En hij hoefde niet zo slim te zijn om tot 5 te kunnen tellen om te beseffen, dat hij als volgende aan de beurt zou komen. Ik keek naar het schaap, waar het laatste uur van geslagen had, en zei tegen mijn maat: “Die is er mee gekieteld. Als ik hem was, zou ik doen, alsof ik een hond was.” Lachend reageerde mijn maat: “Ja,...ik zou als ik hem was niet meer blaten, maar blaffen…..ha...ha…ha..!” Om onze gedachten met de afschuwelijke beelden te verlammen, begonnen we te fantaseren, hoe wij zouden reageren, als wij in de schoenen van het wollig dier zouden staan.



“Ik zou achter alle andere honden in de straat aanrennen”, voegde ik toe.

“Ja…”, zei Jos, en ik zou de postbode in zijn kuiten bijten,....ha….ha….ha…..!”



Wetende, dat we het noodlot van het schaap toch niet konden omkeren, probeerden we het voorval van de lollige kant te bezien. Maar er was geen lollige kant; het schaap was ten dode opgeschreven.!

Op de boulevard van Kusadasi waren we een paar dagen daarvoor Nederlanders tegenkomen. De man van het koppel herkende ik, door mijn fotografisch geheugen, als de bloemenkoopman van de maandagse markt in Dongen. Als ik mijn vader mee geholpen had met zijn handel (kinderkleding) uit te stallen, liep ik de grote driehoek van rijen kramen langs. In één rij stond een bloemenkoopman, die sprekend op Swiebertje leek.



Het viel me op, dat hij net zo vriendelijk, als Swiebertje lachte. Zo'n 40 jaar na dato, was ik de “Dongense Swiebertje” bij toeval tegengekomen in Turkije.! Na de eerste ontmoeting hadden de man en zijn vrouw gevraagd: ”Kom een keer op het terras van ons hotel iets van ons drinken.!” Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en daarna gingen we dagelijks voor het stappen een uurtje met het gezellige stel kletsen. Zo ook, toen we net de ongelukkige schapen gezien hadden. “Swiebertje” en zijn echtgenote zaten al, vol spanning, opgedirkt te wachten op wat we nu weer voor sterke verhalen mee zouden brengen. De man heette Bep en na onze vertellingen aangehoord te hebben over de trieste schapen, deed hij er nog een schepje bovenop het schapen-verhaal met: “Als ik dat schaap was, zou ik als een hond mijn poot optillen en tegen de Turk, die me wilde slachten, aan piesen…..ha….ha…..ha….!” We bulderden die avond van het lachen.



Na deze vakantie vertelde Bep aan zijn neef, die ook een bloemenkoopman uit Tilburg was: “We zijn toch een paar lolbroeken uit Tilburg tegengekomen in Turkije….Een lange kale en een kleinere…..”

Zijn neef, een vriend van me, zei prompt: “Ooooh….dat zijn Martin en Jos.” Voor de volgende dag hadden we een trip geboekt naar de historische site met de ruïnes van Efese.



Inclusief een typische Turkse maaltijd. Op het erf van een oude boerderij stond een lange tafel op de toeristen te wachten. Naast de tafel was een gat in de grond, waar een Turk een vuurtje aan het maken was.

Regelmatig gooide hij een droog stuk olijvenhout in de put en deed de deksel weer half terug.

Wij, als toeristen, hadden al lang gezien, dat het etentje geen barbeque met cevapĉići (afkomstig van de Turkse kebab) zou gaan worden.



We verrekten van de honger, maar de gerelaxte Turk liet zich door niets of niemand afleiden en stookte rustig zijn vuurtje op. We waren alvast met het knabbelen aan het stokbrood begonnen en namen met volle teugen van de regionale wijn.



Als een aperitiefje werd een raki gereserveerd om de hongerige, gulzige toeristen niet teveel hoeveelheden van het vlees te laten eten. Raki is een anijsdrankje en is vergelijkbaar met Pernod.



Het heeft een alcoholpercentage van 45 graden en gedronken kan het desastreuze uitwerkingen hebben en kan gerangschikt worden onder de hoog-percentage dranken, waar je net niet blind van wordt.!






Na een lang uur van wachten was het vuur in de ondergrondse oven klaar. Met knorrende magen keken we

één voor één in het smeulende vuur in de grond. Eindelijk kwam daar ons vlees aan.

Het schaap van gisterenavond…..!!



Het was natuurlijk niet hetzelfde schaap,.......maar toch.!

Mijn honger was ineens over.! Het schaap werd in zijn geheel in de put gehangen, de deksel erop, en met moos en leem werd het totaal hermetisch afgesloten. (Het woord moos kende ik vanuit mijn jeugd, maar was niet vindbaar op Google. Alleen in het Vlaamse woordenboek. En betekent; een mengsel van stikkend slijk en modder). Al met al een continue schouwspel, dat niet erg gunstig op de smaakpapillen werkt.



Nog een 40 minuten wachten. Maar ik had toch geen honger meer en nam uit ellende nog maar een raki.

Na het verhitten in de prehistorische oven kwam de “kok” om het schaap in stukken te snijden.



Het geurend vlees werd op grote schalen voor de neuzen van de vakantiegangers gezet en iedereen viel aan.

Ik weet ervaring, dat je pas weet of je iets lust, is wanneer je het geprobeerd hebt. Dus proeven maar.!

Na een paar stukjes was ik ervan overtuigd, dat schapenvlees niet mijn ding is……..








Met lege maag bestudeerde ik de gezichten van de peuzelende dagjesmensen en probeerde uit te vissen, welk deel van het schaap ze aan het afkluiven waren.



Op de schalen kwam ik poten tegen, ribben, en zelfs een gedeelte van de kop.

De contouren van de kop herkende ik gelijk vroeger uit de markthal aan de Ramblas in Barcelona.

(Zie foto met schapenkoppen……) In deze markthal maakte ik deze foto met de schapenkoppen, totdat de slager begon te schelden en riep, dat ik moest maken, dat ik wegkwam. Ok…... Dan niet! Ik was op weg naar de Sagrada Familia van Gaudi en vond die veel interessanter, dan een stel uitgebeende dierenkoppen.





Omdat mijn latere Muze wel dol wel dol was op schapenvlees, hebben we het gerecht nog een paar keer geprobeerd in Benalmadena, vlakbij het Parque de la Paloma (het Duiven-park) met zijn imposante Cactustuin.










De eerste keer was ik verrast door de speciale smaak van het vlees en de tweede keer wist ik het zeker: het eten van schapenvlees is niet mijn ding. Daarna heb ik nooit geen vlees van een schaap meer op.

De twee schapen in Kusadasi hebben er niet wakker van gelegen, of ze nu wel of niet rein (halal) geslacht waren. Net zomin, dat ik denk, dat er moslims zijn die ook onrein schapenvlees consumeren.

Mijn ex-buurman was een schaapherder en op zijn boerderij zag ik regelmatig Marokkanen een schaap in de laadruimte van hun auto laden. Hij is gestopt met zijn schapen-business, omdat Zuid-Spanje door de klimaatverandering langzaam aan het uitdrogen is. De Sahara in het noorden van Afrika is aan het oprukken in Andalucia. Zo was het niet meer rendabel om voor de drinkwatervoorziening van de schaapskudde grote vrachtwagens met water te laten komen.




Door deze hoge onkosten werd het kalf groter, dan de koe! (In dit geval beter gezegd: het lammetje groter, dan het schaap).






Niet alle moslims gehoorzamen de voorschriften van hun geloof. Zoals vele rooms-katholieken hun geloof hun belijden, naargelang het in hun straatje paste………..

In mijn periode bij de politie waren er nog niet zo veel moslim-immigranten in Nederland gearriveerd. In het begin dronken ze geen alcoholische dranken. Maar dat veranderde snel en zo kende ik een criminele Marokkaan, die tegen de klippen zoop.! Een echte verveeloor.! Wat een irritante vent.!

Een last voor de samenleving als hij bezopen was. Nuchter trouwens ook.

Wordt vervolgd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

The new Vrouwengek T-shirt : LOVE is LOVE