Karate

_

________________________________Karate______________________________

Met mijn burnout is naar buiten gekomen, dat er veel agressie in mijn lichaam huisde. Een soort

opgekropte woede…..

Pas op mijn 30ste ben ik begonnen met karate.



In het uitgaansleven werd ik regelmatig op een vervelende manier belast door criminelen, omdat ik bij de politie gewerkt had. Ze waren niet gecharmeerd met een “ex-wout” in hun midden.

Als standaard had ik het verweer. “Nou en, heb ik je ooit oneerlijk behandeld? …….Nee?......... Wat is dan je probleem?” Meestal hield daarmee het probleem wel eventjes op. Doch enkele halsstarrige politie-haters vonden, dat ze hun gram nog niet voldoende gehaald hadden en bleven me verbaal aanvallen.

Toen de politieke aanpak scheen te gaan mislukken en mijn belager zich steeds agressiever begon op te stellen, had ik als enig redmiddel het omgooien van het roer met de zin. “ Ik weet, dat je geen fan van de politie bent, maar daar kan ik niets aan doen. Maar als je mij persoonlijk niet moet, dan is de enige oplossing, dat we het buiten uitvechten.!” Vele malen heb ik met knikkende knieën, maar met een strak gezicht deze woorden uitgesproken. Wat heb ik hem vaak geknepen. Ik scheet bijna in mijn broek van de angst.

De meeste ex-bajesklanten waren dubbel gespierd en met mijn gewicht van 75 kilo zou ik in de boksring geen schijn van kans maken. Aangezien ik helemaal geen held ben, resulteerde zulke schermutselingen in bange momenten mijnerzijds. (Zoals Michael Jackson in een song zei: “I'm a lover, not a fighter”).

Verrast door het felle antwoord, hielden de gasten zich gedeisd en bijkans liep de woordenwisseling met de nadenkende tegenstander soms af met: “Ha…...ha…...ha…… je hebt gelijk……..Hier, drink een pilsje van me!”

Poef !........ Wat ben ik vaak er zonder kleding-scheuren vanaf gekomen. Verwonderlijk genoeg heb ik tijdens mijn politie-periode én daarna in het uitgaansleven nooit één klap gekregen…...óf gegeven.

Door mijn behoefte om mijn zelfvertrouwen wat op te bouwen, had ik besloten om karate te gaan doen.

Bij de karate heb ik pas het letsel ondervonden, dat ik zo angstig voorkomen heb bij ruzies en woordenwisselingen.

De balans; een gebroken neus, gebroken tenen, beurse scheenbenen, gekneusde ribben en ontelbare blauwe plekken en bloeduitstortingen. Maar dat alles is het dubbel en dwars waard geweest.


Oh, my God, wat heb ik graag karate gedaan.

Noodgedwongen ben ik na 6 jaar moeten stoppen met karate, omdat mijn knieën door het vele trappen in het luchtledige waren versleten.

In de beginjaren sparden we zonder scheenbeschermers….

Wordt vervolgd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

The new Vrouwengek T-shirt : LOVE is LOVE