Tsjechoslowakije- Tsjechië



_____________________________Tsjechoslowakije___________________________

Bij aankomst in Liberec viel me de vergane glorie op en de de betonbouw van het nieuwe winkelcentrum. Alles beton tekenen van het ouderwetse vakmanschap van een metselaar of een timmerman. Alles grijs. En ik praat over een winkelcentrum, maar er was niks te koop. Liberec ligt in het noorden van Tsjechoslowakije in de Bohemen en was vroeger Duits grondgebied. Door het communisme was de wereld daar stil blijven staan. Er was niks, lege winkels, geen verse groenten, geen verzorgingsproducten voor de vrouw, niks.

Onderstaande foto uit de oude doos van Rotterdam laat een modern beeld zien van de toestand toedertijd in Liberec.



Net als de vakken vroeger van de broodboetiek in de Albert Hein een kwartier voor de sluitingstijd voor de zondagse gesloten dag. Het verschil met Liberec was, dat het leek of de hele week aanstuurde op het weekend. In een chaotische cafetaria met een hoop op de grond kon je een goedkoop pilsje of koffietje drinken. Ik geloof, dat ik toen 40 cent voor een pint bier betaalde, die in Tilburg 1,25 gulden kostte.

Na een sloot bier gedronken te hebben, zwalkte ik naar de uitgang van de betonnen bunker en trof voor de ingang een bloemenstalletje. Nou ja, een bloemenstalletje.? Een vriend van me heeft in Tilburg bloemenzaken en daar verkopen ze bloemen.! In Tsjechoslowakije bestond een bloemenzaak uit 2 schragen, één plank, een kleed en een zooi bundeltjes geplukte bloemen. Naast de kraam stonden enkele emmers met bloemen voor als het druk zou worden. Half beneveld stond ik de struikjes bloemen te bekijken. Ik keek de oude verkoper aan en zei in het duits, omdat ik al lang gezien had, dat hij tot de oudere generatie behoorde: “Hoeveel voor je hele kraam?” De oude man keek me wantrouwend aan en zei: “Hoezo, hoeveel voor de hele kraam, dat heeft toch geen nut.” Ik keek naar het eerste bosje bloemen, het leek voor mij op en bosje krokussen, maar ik weet het niet zeker (alcohol.!) en zei: “Wat kost dit bosje?” De man noemde de prijs op het volgende, en het volgende, en het volgende, en voor dat de man kon uitpraten, zei ik hem in het duits: “Also wieviel für Alles?”

(Dus, hoeveel voor alles?) Omdat de oude generatie nog duits sprak was het gemakkelijk conserveren. Beter dan het tsjechisch. Na een beetje pingelen besloot ik de hele santekraam te kopen voor omgerekend 5 gulden. Maar onder de voorwaarde, dat hij de bosjes uit moest delen aan de winkelende dames met de woorden: “Dit zijn bloemen uit Holland worden U aangeboden door deze Hollander, die vandaag jarig is.”, terwijl hij naar mij wees. Natuurlijk waren dat geen bloemen uit Holland, maar waarschijnlijk uit een vlakbij gelegen veldje, maar een druiloor, die daar naar kijkt…...En mijn verjaardag was ook al een paar maanden daarvoor geweest.




Een uur lang heb ik met mijn zatte kop bloemen uit staan delen en kussen van blije dames ontvangen. De duitse Tsjech deelde ze uit ik en ik wees de dames, die ik deze bloemenhulde gunde. In feite alle dames. Nou, dat heb ik geweten. De hele veertien dagen vakantie kwam ik s'avonds in de discotheken en bars dames tegen, die me op mijn wang kusten met de woorden: ”Nog bedankt voor de mooie bloemen.”

De bloemenkoopman was van zijn handel af en ik was een ervaring rijker……..

Op het einde van deze middag ontmoette ik in het restaurant van mijn hotel aan de tafel naast me een voetballer van FC Liberec met zijn vriendin. Hij was nieuwsgierig waar ik vandaag vandaan kwam en na een praatje van een half uurtje, bood hij de zolderverdieping van zijn appartement aan om geen hotel te hoeven nemen. Gratis.! Hij woonde in het nabij

gelegen stadje Jablonec. (oftewel in het duits: Jablonech, of voluit Jablonec nad Nisou)

Zijn naam was Miroslav en zijn vriendin heette Olga. Hij noemde de namen van alle discotheken en bars in de streek, die het bezoeken waard waren en bood een excursie aan naar het skigebied Harrachov. Samen met zijn vriendin en nog een vriendin van haar . Hijzelf had het te druk en kon niet meegaan. Ineens was ik ingeburgerd en overal wisten ze in een paar dagen, dat ik Miroslav"s gast uit Holland was. Op zijn aanraden maakte ik me gereed om die avond naar een discotheek te gaan buiten het centrum van de stad, waar het betere uitgaanspubliek kwam.

Ik parkeerde mijn zilvergrijze Honda Prelude tegenover de disco en het verwonderde me, dat er verder bijna geen andere auto's stonden. Aaah… ik zag wel een groepje mensen het pand verlaten, dus er was wel beweging in de tent. Bij het naderen van de ingang kwam de muziek me al tegemoet en mijn adrenaline begon al te werken. Door een hal liep ik de disco binnen en wat denk je? Bomvol.! Ik maakt de metamorfose mee van het grauwe betonnen winkelcentrum naar een atmosfeer-volle westerse uitgaansgelegenheid.

Door de vele Tsjechië-reizen leerde ik al snel, dat achter op het eerste oog gesloten deuren, het vertier volop aan de gang is en op jou aan het wachten is. Ik posteerde me op een tactisch plekje aan de bar met zicht op de dansvloer een groot glas bier. Toen ik net mijn eerste teug van het gele gerstedrankje genomen had, kwam een jongedame naar me en met een stralend gezicht kuste ze me op mijn wang.Verbaasd, dat überhaupt iemand iemand mij hier in dit afgelegen plekje kende (of was het de gewoonte in deze streek om iedereen te kussen, die je leuk vindt?) hoorde ik de aantrekkelijke deerne in voor mijn maar half verstaanbaar tsjechisch zeggen: “Dikuje...(dank je)..........bloemen .( bloemen in het tsjechisch). Ze bedankte voor het bosje bloemen, dat ze diezelfde middag in het winkelcentrum had ontvangen had van “die jarige Hollander”. Dat moest gevierd worden…...Ik vroeg de deerne of ze misschien wat wilde drinken en het ijs was gebroken. Ivanna heette ze. De avond kon niet meer kapot . Eerlijkheidshalve moet ik vermelden, dat ik door mijn verlegenheid een paar drankje genuttigd moet hebben, voordat ik de verteller of de versierder kan uithangen. Als de drank in mijn lijf begint te werken, is niks te gek voor me. Dan verander ik zelfs op de dansvloer van een “Houteren Klaas” in een heuse John Travolta.

In Tsjechoslowakije had men in die tijd alleen zwart-wit TV´s en alleen één russische zender en één tsjechische zender. Dus op het gebied van dansen, waren de Tsjechen niets gewend. Ze hadden immers nog nooit een videoclip gezien, laat staan Saturday-Night -Fever? Op de een of andere manier hadden de disco-eigenaren en disjockey´s? een paar hits uit het westen kunnen smokkelen. En die werden continue in de Bohemen grijs gedraaid. Vreemd genoeg staat het bekendste nummer ……………..niet in mijn lijst van “de reis door de wereld van soul”. (zie ander hoofdstuk) De dreun wekte bij mij altijd het disco-gevoel op,

maar past niet mijn soul-gevoel. Het nummer heeft het uitgaan in de Bohemen toch wel zo´n 15 jaar gedomineerd. Tot de val van de muur in Berlijn. Toen stroomden met grote massa´s het Tsjechische

volk het westen binnen en daarmee stroomde de westerse muziek en cultuur als tegenwerking het oostblok binnen.Omdat er geen muziekclips op TV getoond werden, wist de gewone man ( en vrouw) niet hoe ze moesten dansen. Iedereen danste i de stijl van het Hollandse klompendansen. Ze zetten de ene voet zo´n 20 centimeter vooruit en tikten met de punt van hun schoenen op de dansvloer, om de voet terug te plaatsen op de beginstand. Dan was de andere voet aan de beurt, stukje naar voren met de tenen de vloer aantikken en weer vlug terug naar de beginstand. En zo het hele nummer lang. Iedereen danste hetzelfde.

Enkele verder-gevorderde discogangers waagden een kleine ritmische beweging met het bovenlijf te maken, maar daar hield het toch echt wel mee op.

Toen kwam Martin Travolta.





De volgende link is uit de clip van Chain Chain met dansende John Travolta…..

Mix-Aretha Franklin Chain of Fools

https://youtu.be/FJOX5tCd1qs

Mijn lenden waren gesmeerd door de alcohol en mijn verlegenheid werd weggespoeld door verschillende biertjes en daar begon het spul.

Met een vriendin startte ik de eerste pasjes en toen ze het ritme te pakken had, werd een nieuwe trend geïntroduceerd in de slapende stad. Op de dansvloer waren de ogen gericht op de “ loskomende “ vriendin en de meiden schoven centimeter en centimeter dichter bij de Hollander en zijn danspartner.

Alsof we op de line-dance les waren aanbeland , werden onze bewegingen nagedaan en iedereen op de hele vloer stond na een poosje te swingen op de westerse manier. Ik had nauwelijks tijd om pauze te nemen en een slok bier te pakken, of ik werd al door een paar andere tsjechische schonen op de dansvloer gesleurd. Af en toe zwaaide tussendoor de een andere griet met bewegingen, alsof ze een bosje bloemen uitbeeldde en kwam tegenover me staan dansen. Het dansen was geinig, maar ik moest ook op mijn werk letten: het versieren.

Wordt vervolgd.

Na een wilde nacht besloot ik verder te gaan winkelen en de disco van de volgende stad te bezoeken.

Ik had Ivana niets van mijn voornemen verteld. Op de weg naar de volgende bestemming stonden verscheidene Tsjechen te liften. Ik had goede ervaringen en één keer is de lift uitgedraaid op een korte relatie. Dus toen ik in de verte een tsjechische met lange haren zag staan liften, dirigeerde ik mijn westerse bolide naar de zijkant van de weg. De griet stapte in en ik keek haar aan:....... godverdomme! Het was een knul. Een vent met lange haren. Nou ja, ik hoopte, dat ik in de disco meer geluk zou hebben. Je kunt niet altijd winnen. De gast zat met open ogen het interieur van mijn Honda Prelude te bewonderen.

Omdat ik me toch een beetje opgelaten voelde met de langharige vent, gaf ik flink gas om mijn ongewenste lading zo vlug mogelijk op zijn plaats van bestemming af te zetten.

120…………………..130…………………...140…………..

Na enkele Skodaatjes ingehaald in te hebben, zag ik, dat de knul opvallend stil begon te worden en een beetje bleek rond zijn neus zag. Ik ging langzaam wat vaart te minderen, maar; Te Laat !

Het leed was al geschied.

De zogenaamde griet had van schrik in zijn broek gepiest. Ik zag een vochtige plek in zijn kruis met de

seconde groeien. Nou, dat heb ik weer: eerst is het geen griet en nu piest hij van angst in zijn broek.

De knul wees na een paar minuten een gehucht aan links in de verte en gebaarde, dat hij wilde uitstappen om het laatste stuk te gaan lopen. Volgens mij hoefde hij daar helemaal niet te zijn.

Zonder me te bedanken voor de lift stapte hij uit.

In de nieuwe disco was het gezelligheid troef. In Tilburg ging je een meisje vragen of ze met je wilde dansen. Hier was dat niet nodig. Ik ging brutaalweg tussen een groepje meiden staan huppelen en klaar.

Ik wist niet, dat er in Tsjechoslowakije zoveel mooie vrouwen woonden.

Het grootste gedeelte van de spetters had een lijntje om door een ringetje te halen. En grote borsten, hele grote borsten.!

Na een paar Tsjechoslowakije-reizen ontdekte ik waarom: de slanke lijntje kwamen door het vitamine- en koolhydraatarm voedsel, omdat er bijna niets voorhanden was. En de grote tieten kwamen door de hormonen, die massaal in het vee gespoten werden. Daar bovenop de zure regen, waar ze door geteisterd werden, bleek onder de make-up maar ongezonde gezichtjes te zitten.

(Zure regen; in een ander hoofdstuk vertel ik over de Tsjeted)

Op de dansvloer hadden we geen last van de zure regen en het publiek danste lustig erop los.

Weer met dezelfde liedjes. Na een paar uur dansen, rusten, drinken, piesen en daarna weer dansen, werd ik plotseling op mijn wang gekust. Het was Ivana van de afgelopen nacht. Met een brede glimlach ging ze naast me staan dansen. Zij was wel de laatste, die ik hier verwacht had. Ik gebaarde haar om wat aan de bar te gaan drinken, want was wel erg verbaasd, dat ze me hier gevonden had ik de “middle of nowhere”.

Met haar gebrekkig duits legde ze me uit, dat dat niet zo moeilijk was. Net als een tam-tam bij de Indianen

werd in de streek doorgeseind, waar de “grijze Rolls Royce” van den Hollander gesignaleerd was.

Ze had maar één uurtje nodig gehad om zich te douchen, op te maken en naar deze plek te komen.

Ik stond perplex.”

……………

Op een mooie dag was ik met 3 meiden op stap. Op weg naar de volgende disco zaten de 3 uitgebreid in het tsjechisch te keuvelen. De knapste zat naast me op de passagiersstoel en praatte continu achteruit kijkend met de 2 spetters op de achterbank.

Het was warm en ik wilde met een automatische beweging het zonnedak van mijn Honda Prelude openen.

“Zzzzzt” ging het elektrische systeem. Ineens een ijzingwekkende kreet uit de monden van de 3 meiden.!

Met een open mond en een paniek-blik in de ogen staarden ze naar het openschuivende zonnedak.

Ze dachten, dat de auto open scheurde. Dat hadden ze nog nooit eerder gezien.

Bekomen van de schrik begonnen ze hartelijk te lachen en konden niet uitgepraat komen over het

8ste wereldwonder, dat ze zojuist aanschouwd hadden.

Telkens realiseerde ik me, dat Tsjechoslowakije minstens 50 jaar achter liep. Mijn vriend Miroslav vertelde me, dat in de stad Liberec, dat toendertijd zo´n 50.000 inwoners telde, maar 2 personen een autoradio hadden, namelijk de burgemeester en nog iemand.

En zoals ik altijd zeg: “In het rijk van de blinden, is éénoog koning”

Van die wetenschap heb ik veel dankbaar gebruik gemaakt in mijn leven. Gelukkig nooit misbruik.

Ik heb nooit met mijn voor hun extreme lijkende luxe lopen opscheppen.

Op een keer verontschuldigde ik me bij een groepje vriendinnen, dat ik me een beetje schaamde voor de rijkdom, die wij in Holland hadden. Toen merkte een vriendin lief op: “Martin, je hoeft niet te schamen. Wanneer jij hier bent is het voor ons allemaal Kerstmis.!”

Zo had ik het nog nooit bekeken en was opgelucht, dat ik inderdaad trakteerde en feteêrde op de beste restaurant-bezoekjes.

De drie spetters in mijn westerse bolide kwamen maar niet uitgepraat over het zonnedak en de oudste naast me vroeg nieuwsgierig hoe het mechanisme werkte . Ik wees haar op de bedieningsknop naast de stuurkolom, net boven mijn linkerknie. “Oooohh”, lachte ze. Of ze het ook een keer mocht proberen.

Ja, natuurlijk, aan zo´n aantrekkelijk schepsel van de natuur kon ik dat moeilijk weigeren.

Nou, dat heb ik geweten. Prompt legde ze haar hoofd op mijn kruis en met één vinger drukte ze op de knop. ”Zzzzzt”: open, “Zzzzt” : dicht, “Zzzzt”: open, “Zzzzt”: dicht, “Zzzzt”: open…………

Ik snoof de geur van haar haar op en was verrast, dat ze als één van de weinige vrouwen beschikte over shampoo. Ook dat was immers moeilijk te verkrijgen in het communistische land. Als een klein kind, dat een nieuw speelgoedje op zijn verjaardag gehad had, bleef ze “Zzzzt’ten”. Toen ik na de 30ste “Zzzzt” in de gaten kreeg, dat het lieflijke hoofdje op mijn schoot toch niets meer deed, dan naar de bedieningsknop

staren, zei ik haar in het nederlands: “Ja, zo is het goed. Genoeg gespeeld voor vandaag.”



Ik heb deze auto drie en een half jaar met veel plezier gereden. (hoe ik deze bak aangekocht heb is weer een ander verhaal.)I

Eigelijnlijk wilde ik helemaal geen auto kopen, totdat ik een advertentie las met “Honda Prelude te koop”.

In een flatgebouw in de Stokhasselt woonde de eigenaar en bij het oprijden van het parkeerterrein zag ik hem al staan blinken. Ja, dat was precies wat ik bedoelde. Er was echter een klein probleempje; ik zou zeker niet genoeg geld hebben om hem aan te schaffen. Na de wagen een beetje geïnspecteerd te hebben, belde ik aan om de eigenaar naar beneden te laten komen.



Alhoewel ik in Tilburg zuinig bekend stond, soms zelf pinnig, kan in met veel weemoed terugkijken naar de tijd Tsjechoslowakije,waar ik de gulle kerstman heb mogen spelen.

Toen ik de eerste week mijn intrek in het appartement van Miroslav had genomen, werd ik door hem ook geïntroduceerd in zijn stamcafé in het centrum van het stadje Jablonec.

Er stonden een viertal tafeltjes en aan de bar was het altijd druk. Aan de bar was het drukker, omdat een consumptie daar goedkoper was, dan wanneer je hetzelfde drankje aan een tafeltje bestelde.

Toen ik naar Spanje emigreerde, bemerkte ik hetzelfde systeem in Andalucia. Dus ik hing liever aan de bar, dan dat ik vast zat aan een tafeltje. Met een gezelschap aan tafel zit je “gevangen”. Aan de bar kun je met iedereen kletsen en als de conversatie niet bevalt, kun je altijd gaan wandelen. In deze stamkroeg was het doorlopend gezellig.

Van verschillende stamgasten vernam ik, dat het hele gezelschap na 1

23.00 uur naar de disco een paar straten verder af zakte.

De disco was in de kelder van het gemeentehuis. Eén trap naar beneden ( zie de trap in de clip van Familiar),

https://youtu.be/6iB0nMS97dQ

een hal met garderobe en dubbele deuren naar de disco.

De dubbele deuren waren de enige ingangsdeuren, maar beangstigend ook de enige uitgang, wanneer er onverhoopt brand zou uitbreken. Niet aan denken.!

Ze liepen toch 50 jaar achter, niet! In de disco was het altijd vol. Het leek, alsof niemand werkte en alleen maar uitging. Dat was echter niet de waarheid. De eerste avond versierde ik een Tsjechische schone. Heb de hele avond gedanst, haar naar huis gebracht en nooit meer gezien. Waarom niet ? Achteraf vernam ik, dat de Tsjechische meisjes maar net genoeg geld hadden om 1 keer per twee maanden uit te gaan. Ze verdienden met hun gewone salaris 10 gulden per maand. Met 10 gulden per maand kun je echt geen veer van je lippen blazen. Dus wat deed ik vanaf dat moment: als een liefje me goed beviel, gaf ik haar een paar gulden voor de volgende avond. Een gedeelte voor de entree en een beetje voor de eerste drankjes. Als ze een beetje stijl hadden, stond bij het volgende afspraakje mijn drankje op de bar te wachten, zodra ze me binnen zagen komen. Dat was weliswaar een sigaar uit eigen hoed, maar dat werkte perfect.

Later in Cuba heb ik op deze wijze veel plezier beleefd.

Hier in Jablonec had ik trouwens ook snel in de gaten, hoe het werkte. In ieder land, dat ik bereisd heb, heb ik eerst de kat uit de boom gekeken. Even opletten, hoe het in dat land aan toe gaat en dan nadoen. Op deze avonden copiëerde ik het gedag van de Tsjechische mannen, die een vrouwtje aan het versieren waren: Zorg ervoor, dat ze nooit een leeg glas voor hun neus hadden. Na wat gedanst te hebben met een lokale spetter, hingen we aan de bar te praten en ik vroeg mijn nieuwe verovering: “Wat wil je drinken?”

De barkeeper schonk het gevraagde drankje in en toen hij daar mee klaar was, zei ik tegen hem goed stoer: ”Geef de rest van de bar ook wat van me te drinken.” De bar was lang.

Er zaten ongeveer 25 personen aan de toog. De barkeeper dacht het niet goed verstaan te hebben en vroeg met een vragend gezicht: “Aan wié wil je wat geven?”

Nog stoerder zei ik. “ Aan iedereen aan de bar!”.

Zich afvragend, of hij wel goed bezig was, begon hij voor iedereen aan de bar wat in te schenken. Toen hij na een poosje met de rekening kwam aanzetten, betaalde ik prompt en gaf hem daarbovenop een flinke tip. Opgelucht nam de barkeeper het geld aan.

Na een kwartiertje geknuffeld te hebben met mijn nieuwe liefje, riep ik de barkeeper opnieuw. De goede man schrok op, alsof hij iets verkeerd gedaan had en vroeg me, wat hij voor me kon betekenen. Hij had niks verkeerd gedaan en gerelaxed zei ik tegen hem” Geef de mensen aan de bar nog iets van me te drinken.”

Afvragend keek hij me aan, maar toen ik nog een keer naar de mensen aan de bar wees, begon hij dezelfde bestelling te herhalen.

Normalerwijze ben ik niet zo weg-geverig, ik bevoorkeur het, wanneer een meisje zelf spontaan het eerst bestelt, maar hier in Tsjechoslowakije ging alles wel erg héél soepel.

Toen ik na een paar dagen in het stamkroegje kwam, hoorde iedereen zeggen “Blasen Holandsky”, terwijl ze naar mij wezen. Blasen had voor mij een negatieve betekenis. In Tilburg had ik vroeger een maat, die behoorlijk verslaafd was aan het kijken van sex-films en die had als, hij aangeschoten werd, het continu over: “Komm fick mich, blass mich und kitzle mich mit deine Zunge.” Dus voor mij was het “Blasen” zoiets als pijpen of naaien. Ik dacht, dat ze me een oor aan wilden naaien. Pas na een paar dagen vroeg ik een vriend, wat “Blasen” nou precies betekende.

Lachend zei hij, dat “Blasen” niks sexueels betekende, maar dat het woord “gek” in tsjechisch betekende. Dus “Blasen Holandsky” betekende “gekke Hollander”. ”Oh”, antwoordde ik opgelucht: “Gewoon gekke Hollander.”

In het woordenboek heb ik nu gekeken en heb gezien dat gek in het tsjechish bláznivý betekent. De man begon me uit te leggen, waarom ik de bijnaam “de gekke Hollander” had gekregen in het stadje. Hij legde me uit, dat hij tussen de bezoekers aan de bar in de disco had gezeten en vol verwondering had hij aangezien de glazen van de mensen gevuld werden door een rondje van de vreemdeling.

Hij zei, dat iedereen bijna van zijn kruk viel van verbazing toen het tweede drankje aangeboden werd. Ze zagen me het tweede rondje afrekenen zonder blikken of blozen. Hij zag alles gebeuren en had tegen zijn maten gezegd: “Die gek zien we nooit meer terug.”

“Maar toen kwam de klap op de vuurpijl”, zei hij, “De avond daarna kwam die “gek” weer aan de bar hangen en herhaalde hetzelfde ritueel met een stalen gezicht. Vanaf dat moment was ik voor iedereen de “Blasen Hollandsky”.

Dat grapje kostte me iedere avond ongeveer 25 gulden. Net zoveel, als wat ik gemiddeld per avond in Tilburg verteerde…….

______________________Tsjechië_________________________

In een latere vakantie met mijn maat Jos had ik in het stamcafé gehoord, dat er in Jablonec in het centrum nog een drukbezocht café was. Maar tegelijkertijd zeiden ze daarbij veel betekenend: “Oela-laaah!”

Dat moesten Jos en ik zelf zien. Toen we de kroeg binnen liepen, zag ik het meteen. Rommelig, als in een Mexicaanse western met ongure, ongeschoren mannen en dames met open diepe decoletee´s ………

Ik wist uit ervaring in Bregenz in Oostenrijk, dat de grootste fout, die je in zo´n geval kunt maken is:

omdraaien en weggaan. Dus met een “big smile” liep ik het rovershol binnen en keek net , alsof ik zojuist het Walhalla ontdekt had. Ik denk, dat wij tweeën de enige waren, die geen geweer bij ons hadden.

Mijn maat werd een beetje pips rond zijn neus, maar toen ik voor hem de eerste halve liter bier op de bar zette, zag je zijn bedenkingen per minuut verdwijnen. Rondkijkend, als het licht van een vuurtoren, keken

we of er aantrekkelijk vrouwvolk voor ons binnen zat.

Naast het piepkleine dansvloertje stond een grote ronde tafel. Er zaten ongeveer een stuk of 12 grieten aan

tafel, met in hun midden een vent. Alle meiden keken naar hem en hij keek alleen maar goed verwaand naar voren. Deze Don Juan had een kop met lange haren, waar iedere vrouw jaloers op zou zijn.

Ik heb geen verstand van mannen, maar dit soort types zie je op reclamespotjes voor tandpasta of dure parfums. Het was hun pooier.

In die periode betaalden Jos en ik nog niet voor sex, omdat we nog regelmatig zo versierden, dus zei ik tegen mijn maat: “Dit is niks voor ons. We gaan straks gewoon terug naar de disco.”

De grote pullen bier begonnen hun werk te doen en wie veel drinkt, moet ook veel piesen. Dus het toilet werd door ons regelmatig opgezocht. Ik zag een vijftal mannen in een rij staan voor de deur van het bezette toilet en sloot me aan achter het trappelende rijtje van mannen. Ik weet niet, of dat bij het vrouwen het zo ook werkt, maar wij mannen vinden de tijd, die we verkwisten op het toilet zonde van onze tijd. (In het Tilburgs: sunde van onze tèèd.)

Dus we gaan pas op het laatste moment en dan staan we zwetend voor de dichte deur van het toilet te trappelen. Ineens komt een reus van een vent het trappelend rijtje voorbij gelopen en trekt aan de knop van de deur. Ja, die was dicht. Dacht hij soms, dat wij in het rijtje op de bus stonden te wachten? Toen hij bemerkte, dat de pot bezet was, ging hij voorop staan, geen rekening houdend met de rest van de zeikers.

“Ja,, dááág !”,dacht ik, en ging als de laatste man uit de rij naar voren en tikte de Goliath op zijn schouder.

Hij draaide zich om en toen besefte ik pas hoe groot hij was. Hij keek me aan, alsof hij wilde zeggen: “Wat moet je dwerg.? Ik keek omhoog en gebaarde met mijn vinger , dat hij gewoon achteraan moest aansluiten.

“Godverdomme”, dacht ik: “Leer ik het nou nooit eens af om mijn grote mondje dicht te houden.”

De bierwalm-stem uit de hoogte zei: “Deutsch ?”

“Nee”, knikte ik en met enige stemverheffing: “Hollandsky”. De reus keek me aan ………..een paar seconden…………...en zei: “Hollandsky………………….Kamarad…………” en ging achteraan in het rijtje staan. Poef….!!!

Toen ik mijn lading pies kwijt was, vertelde ik aan Jos aan de bar, wat me nu weer overkomen was.

Jos zei: ”Was het een reus ?”

“Ja”, zei ik; “Ja, een reus !”

Dan is dat dezelfde man, die zojuist 5 Mark aan me vroeg, zei Jos. Ik weet, dat Jos niet zo weg-geverig is en vroeg hem: “Heb je ze hem ook gegeven.?”

“Ja”, antwoordde hij; “Ik durfde niet te weigeren. Anders had hij me opgegeten.”

We zaten te lachen.

Maar toen we de gigant van het toilet terug zagen komen , bogen we ons beiden over ons biertje, totdat hij voorbij was…………...We giechelden…………

Wordt vervolgd…….

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

Bloedpenis versus Vleespenis

Kaal K*tje