Stierenvechten



___________________Stierenvechten__________________



Wat een dierenleed!

Nee, niet het stierenvechten, maar hoe de Spanjaarden met dieren omgaan.

Op het platteland, oftewel hier de campo genaamd, wemelt het van de kleine huisje in het spaans “Casas a perros”. De boeren hebben ze verbasterd in “Casas de perros”, wat hondenhok betekent. Maar het woord houdt in: een hokje voor gereedschap. Bestemd voor het opbergen van het gereedschap. Omdat de landbouwers vaak ver van hun grond wonen, is het gemakkelijk om een berghok op de landbouwgrond te hebben. Alleen voor hun werktuigen en gereedschap. Hun behoefte doen ze al generaties lang gewoon in de openlucht.

Vele bewoners van Malaga hebben zo'n weekendhuisje. Ze zijn eigenlijk te klein om er te overnachten.Het gros van deze stekjes zijn illegaal. Sommige bezitters hebben gebruik van de kromme wetgeving in Spanje door met een kleine boete te betalen een semi-legalisering te kopen. Zoiets zou in Nederland niet mogelijk zijn. In ons kikkerlandje is. illegaal = illegaal. Punt uit. En je kunt je stulpje simpelweg afbreken. Hier niet, hier viert de corruptie hoogtij.

Maar wat gebeurt nog meer in de campo, wat niet door de beugel kan.?

Bij iedere Casa a perros zetten de eigenaar minimaal 1 hond neer, soms meerdere en de zielige beestje zitten héél de week alleen. Ieder weekend gooien de “hondenliefhebbers” een paar oude stokbroden in een of andere hoek, zetten een bak met pens of brokken neer, een bak water en laten hun viervoeters de ganse week aan hun lot over. Ik heb verschillende malen gezien, dat het water in de bak zo groen was, dat zelfs een kikker er niet in durft te springen. Met zomerse temperaturen van tot 50 graden celsius is het water niet meer drinkbaar. Toen en Ankie en ik in La Higuera woonden, was het bij de afgelegen huizen gebruikelijk om de deksel en van vaten te slijpen om deze als behuizing voor de waakhonden te gebruiken. Over wat voor temperaturen in zo'n ijzeren ding gehaald worden, zullen we het maar niet over hebben. Vastgeketend met een dikke ketting hebben de sukkelaars geen schijntje kans op een beetje schaduw. Afschrijfelijk.!

De publieke opinie omtrent dieren is ook gelukkig in dit apenland aan het verbeteren.

Toen ik hier met Ankie twaalf jaar geleden met onze hond Floris aan de riem in Antequera wandelden, werden we openlijk in ons gezicht uitgelachen. Een hond moest loslopen en die moest je schoppen. En een riempje voor een huisdier vonden ze helemaal belachelijk.

Of je het gelooft of niet, maar als we met “onze Floris” op de weekmarkt in het dorp Villanueva de la Concepcion onze verse groenten en fruit gingen kopen, werd onze lieveling continue door kleine kutjong geschopt.! Nauwelijk kunnen lopen en hangend aan de hand van hun moeder maakten ze schop-bewegingen in de richting van onze hond. En dan praat ik niet over één voorvalletje, maar over wel 10 malen op het kleine marktje. Maar het gezegde luidt toch: zoals de groten zongen, piepen de jongen. De volwassenen zijn niet beter.

Omdat je in de campo dichter bij de natuur woont, brengt dit automatisch een soort verruwing met zich mee. De natuurwet van eten en gegeten worden ervaar je in de grote steden niet meer, maar hier wel. Hier is dat kostelijke kost. Je wordt geconfronteerd met de wet van de sterkste en tegelijkertijd met het feit, dat de dood alom aanwezig is.

De bezitters van de casas a perros hebben nog een eigenaardigheid, ze gebruiken het platteland om ongewilde honden en puppies te dumpen.

Niet dat ik dat goed praat, maar als in Nederland vroeger een hond teveel puppies op de wereld had gebracht, dan werd het grootste gedeelte verzopen. Nogmaals, dat is ook niet de manier om de hondenpopulatie binnen de perken te houden, maar is eigenlijk humaner dan wat de spanjaarden in deze contreien flikken: ze kieperen ze levend in de container.



Een puppie-leven telt niet en de kittens zijn helemaal de pineut.



Zoals afgesproken kwamen de beide hondjes op de finca. Penny afwachtend op de vliegreis naar Engeland en Nicky afwachtend op ?........Ja, waarop?

Val was gul voor de opvang van haar hondjes en gaf ons 500 euro, wat van harte welkom was om de andere blaffers te voeden. Ik geloof, dat de quarantaine-regeling in Engeland daarna opgeheven is. Een half jaar later ben ik met Penny in haar bench naar vliegveld Malaga gereden, heb haar op de lopende band voor cargo gezet en heb haar nooit meer gezien. (Sophie's Choice ! De film verhaalt over de moeilijke keuze van een moeder tussen haar 2 kinderen. Met Meryl Streep…...een aanrader..!!!!)

Maar op terug te , komen op het verhaal over het stierenvechten, want ik kan over dierenleed alleen al 3 hoofdstukken schrijven, het klopt, ze worden inderdaad 15 minuten afgebeuld.

Ik was 17 jaar, toen ik voor de eerste keer een stierengevecht ben gaan bekijken. Op mijn eerste Spanje-reis hadden we tickets kunnen bemachtigen. Voor de meeste Tilburgs was Spanje een soort exotisch schiereiland en de reis er naartoe was niet voor iedereen was weggelegd. En het stierenvechten was een onbekende folklore in een ver land. Het enige, wat bekend was in die tijd, was de spaanse pantalon met brede band, die ontzettend leek op de broek van een matador.




Zelfs het woord matador was nieuw voor ons, laat staan, dat we wisten, wat het woord betekende…. In het woord zit matador, afgeleid van het werkwoord matar, wat doden in het spaans betekent. In deze context het doden van de stier.



Onvoorbereid hebben we het bloederige spektakel gadegeslagen. Voor zwakkere magen niet aan te bevelen.

Voor mij een nieuwe ervaring, maar net als bij mijn parachutespringen; als ik het gezien heb, hoef ik geen tweede of derde keer.

Pas toen ik me in Andalucia gesetteld had, ben ik me er meer in gaan verdiepen. En de traditie en folklore heeft me gepakt. Er zit veel meer achter, dan met een rode doek zwaaien, een dier in zijn nek te steken, om het uiteindelijk uit de arena weggesleept te zien worden.

Op de spaanse TV hebben ze ontzettende populaire reportages, Toros para Todos (stieren voor iedereen), die op de sportdag bij uitstek, de zondag, de dichtste kijkers-dichtheid scoort en op het journaal vóór het voetbal verschijnt. De laatste 15 à 20 jaar is voetbal publiekstrekker nummer één geworden, maar meer dan een eeuw lang daarvoor waren de stierenvechters de ware volkshelden. Als filmsterren werden ze gevierd en ze deden kwa beroemdheid niet onder voor de huidige Messi's en Ronaldo's.



Ook kwa salaris niet. In de spaanse boulevardbladen verschenen fotoreportages van matadoren en hun liefjes en op de laatst bladzijdes kwamen pas de spelers van FC Madrid en FC Barcelona.

Pas door de globalisering en de invloed van de amerikaanse TV hebben de stierenvechters voorgoed hun sleutelpositie verloren in de media, in het voordeel van het tegen een balletje trappen.

Stom spelletje voetbal; lopen 2 groepen van 11 personen, als een gek, achter een balletje aan. En als ze hem dan eindelijk hebben, schoppen ze hem weg !...........................(grapje)

Nee, even serieus, als je de spelregels van het voetballen niet begrijpt, dan is een wedstrijd maar half zo interessant. Zo ook met het stierenvechten.

Pas als je precies weet, wat er allemaal bij komt kijken, kan de tegenstander van deze dieronterende traditie misschien een ander standpunt innemen. Niet dat ik verwacht, dat ze hun tegenwerpingen gaan veranderen, maar dat ze misschien de vergelijk met onze vleesconsumptie aan durven gaan.

Daarom ga ik beginnen met de levensloop van de stieren, die geselecteerd worden om in de arena in het zand te bijten. (letterlijk en figuurlijk, van het stierenvechten is dit gezegde waarschijnlijk afkomstig)

Op speciale landerijen (finca's) worden deze gespierde atleten gefokt en verzorgd.

Het sappigste gras wordt gezaaid en in de winter worden ze bijgevoerd met hooi.



Als er bij de dieren ook maar een scheetje dwars zit, wordt de dierenarts gebeld.

De dierenarts onderzoekt de “goden van de arena”, behandelt ze bij ziektes en opereert hen waar nodig.

Onwetend van het lot, wat hun boven het hoofd hangt, grazen ze in de groene weiden, leven ze in kuddeverband en genieten ze van de zon. De zon schijnt op hun blinkende haren en soms lijkt het wel of ze iedere dag gepoetst worden. Die jongens zijn het evenbeeld van een blakende gezondheid.

Op TV zie ik de kuddes rondrennen, door niemand gestoord en door niemand lastig gevallen. De televisiebeelden van dravende stieren in de pure natuur, vind ik persoonlijk bijna net zo prachtig, als de video's van paarden, die ik op de drive van mijn mobiel heb.

https://youtu.be/mG05YzmmiCU

Dit is de mooiste video van paarden, die ik ooit gezien heb.

Wordt vervolgd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

Bloedpenis versus Vleespenis

Kaal K*tje