H2O-St. Tropez



__________________________H 2 O______________________

Ons gezin woonde aan een pleintje. In de van de Coulsterstraat nummer….. We noemden het altijd het pleintje, terwijl de naam een straat zou bevroeden. Op mijn dertiende ik te smullen van de verhalen van de oudere jongens uit de buurt. Vooral de verhalen over het uitgaan maakten indruk op me. Ik mocht daar alleen over dromen, zij waren ouder en rijper. Tot de dag dat ik voortdurend te zeuren toestemming van mijn moeder kreeg een keer met de ouderen uit mocht gaan. Voor mijn dromen had ik weinig voer, er bestonden immers geen popprogammas op TV. MTV begon met het uitzenden van muziekclips in 1981 en Avro toppop van 1970 tot juni 1988. Wij hadden de eerste TV in de straat. Een zwart-witte. Pas na een paar jaren kwamen de eerste kleuren TV's. Met een soort doorzichtig plastic scherm om de ogen te beschermen voor de schadelijke stralingen. Zo werd gedacht.

Een jaar lang kwam de buurjongen, A..A……...voorlezen. Dat was niet met plezier, maar voor zijn eigenbelang. Onze TV was de enige in de straat. Het was geen plezier om een verwend jong, net als ik, voor te lezen. Hij moest wel, als hij de series zoals Ripcord wilde zien en tegelijkertijd andere programma´s

probeerde te bekijken. Knap, dat ze toendertijd series bedachten over het springen van parachutisten uit een vliegtuigje. Een half uur lang werd naar de climax toegewerkt om uiteindelijk 2 mannen aan een valscherm uit de lucht te laten vallen voor de ene of andere inzet om de gerechtigheid te dienen.



Even knap, als het schrijven van een compleet boek over één onderwerp en daarover uitgebreid over uit te weiden tot in de minimale details. Denk aan de film van “de oude man en de zee” van Ernest Hemingway

over de Cubaanse visser Santiago en zijn gevecht met een merlijn.



Uiteindelijk verdween A.. uit mijn verhaal en terug naar het huis van de geburen, toen hun gezin zelf een TV-toestel kocht. In die tijd heette dat nog een TV-toestel, kun je nagaan hoe snel daarna alles geëvolueerd is! De buurjongen A..heeft trouwens nooit meer met me gesproken. Vond me waarschijnlijk een verwend, onuitstaanbaar ventje. In ieder geval: pop-programma´s zouden mij geen idee verschaffen van de sfeer in de disco´s.

De disco werd georganiseerd door de fraters van Korvel, een parochie in Tilburg op het gelijknamige Korvelplein Met de naam H2O. Water? Eigenaardige naam voor een disco in een patronaat van de Kerk.

(bij later research heb gelezen wie het patronaat gehuurd hadden om een disco te starten. En deze disco is de voorloper geworden van St. Tropez. Dat heb ik nooit geweten.!!!!)



De weg naar de zaterdagavond, die mijn wereld onbewust ging veranderen was langzaam. Te langzaam.

Mijn moeder had me ingepeperd voor 22.oo (10 uur) weer thuis te zijn.

Op onze fietsen zagen de jeugd voor de ingang drommen. Snel de entree betalen en dan……

De deuren van het Walhalla openden zich en de dreun van Zager and Evans met hun “in the year 2525” verwelkomde me. Wauw……

De flitsende kleurrijke lichten, de nieuwste muziek, de geheimzinnige donkerte en de mensen-schimmen overwelmenden me. Mijn zintuigen absorbeerden de indrukken als een spons.


ghtroiukjhhg


Wekenlang had ik me lopen oppeppen. De verhalen van de grote jongens gingen er in als koek; smullen. Als peperkoek…….Nog lekkerder; peperkoek met roomboter.! De smeuige opschepperijen lieten me watertanden. Om het vuur nog meer aan te wakkeren, had ik hun tussen neus en lippen verteld, dat mijn vader een single gekocht had van de George Baker Selection. Allen reageerden met :”George Baker?”

Ik voelde me groeien. Hun achting voor me steeg naar een hoogtepunt.


Wordt vervolgd, want ik kan niet wachten om met St. Tropez te beginnen………


___________________________St. Tropez_____________________


Aan de kassa zat een knap meisje, dat later de nicht van de eigenaar bleek te zijn.

Ik betaalde de gulden voor de entree en ontving van het lieve meisje een aluminium penning voor een consumptie. Op de penning stonde de naam St.Tropez met aan de aan de keerzijde de afbeelding van een stuurwiel van een schip. Naast de dansvloer stond een heuse sloep. De minimumleeftijd voor de discobezoekers was 16 jaar. Dagen was ik in de weer geweest om pasjes te vervalsen, om uiteindelijk te eindigen met een fake-pasje van de bibliotheek. Inclusief

pasfoto en vervalst geboortejaar.

De St. Tropez-penning stopte ik in mijn broekzak om deze te bewaren voor de volgende zondagmiddag. De zondagmiddag daaropvolgend vond hetzelfde ritueel plaats; in de rij staan met angst, dat mijn frauduleuze identiteitskaartje geweigerd zou worden, een gulden op de tafel leggen, de consumptiepenning in ontvangst nemen, zonder te knappe meisje aan te durven kijken en hop, het donkere hol naar binnen. De dreun van de muziek en de donkere atmospheer maakten me een totaal ander persoon. Ik liep altijd rechtsaf een trapje om vanaf een verhoging het beste zicht op de dansvloer te krijgen. Met de consumptiepenning van de vorige week op zak en die van die middag ging ik op pad om iemand te zoeken, die ze van me wilde kopen. Twee penningen voor 1 gulden was de prijs. Dat was de helft van de waarde en voor de jongens met meer geld dan ik, was het een koopje. Ik had geen behoefte aan alcohol en een gulden was niet aan mijn niet besteed. Ik had zoveel sinas, als ik lustte, bij mijn oma,en gratis. Dus op het eind van het weekend had ik weliswaar een droge keel, maar had wel geweldige disco-indrukken opgedaan om op doordeweekse schooldagen weg te dromen.

Het meisje aan de kassa ben ik later tegenkomen in het baanlozen-centrum. In haar gezicht herkende ik de schoonheid van weleer en besefte, dat zij in haar gloriedagen in St. Tropez een gewilde verovering voor de jongens geweest moet zijn. Zij bleek een huisje in een dorpje in Spanje gekocht te hebben en was van plan om te gaan emigreren. Voor dit doel was ze, net als ik, gestart met de cursus spaans. Ondanks aanvankelijk contact met haar te hebben gehad, is dit toch verwaterd. De glamour was er van af. Ze zou nooit het lieflijke ding meer zijn, dat ik me herinnerde van de tijd aan de kassa.

Het publiek in St. Tropez bestond voor meer dan de helft uit zonen en dochters in de 2de-generatie van Ambonezen, die met een partij valse beloftes van de Nederlandse regering uit Ambon kwamen. De mannelijke leden van deze groep hadden zich een stijl aangemeten, die met geen ander genre te vergelijken was. Hun kleurrijke kleding moet hun een klein vermogen gekocht hebben en ik heb nooit de boetiek gevonden, waar men zulke mooie mode kon inkopen. De basis bestond uit een wijd uitgevallen bandplooibroek, met daarop een halflange dunne jas.

Zie video van Kid en Creole and the Coconuts op Youtube:

Endicott.Kid Creole and the Coconuts, Nikki Beach Marbella 2011.




Op de dansvloer domineerden ze met in hun ene arm een leuke meid en de andere arm lieten ze nonchalant langs hun zijde bungelen. Ze leken sprekend op kleine James Brown's.

Met het slowen (schuifelen) bewogen ze nauwelijks op dezelfde plaats. Alle jonge grieten wilden een Ambonees als vriend. Of een jongen van Indonesische afkomst. De andere jongens, net als ik telden niet meer mee.

Ik kon niet meer dan met volle teugen genieten van het dansende publiek en de soulmuziek.

Ik had me erin berust, dat ik waarschijnlijk hier geen eigen meisje zou kunnen versieren. Door mijn verlegenheid en belabberde dansstijl kon ik toch niet wedijveren met de Ambonese jongens.

Voor meer kleding, zie Youtube: Endicott-Kid Creole and the Coconuts………….

Ik was echter al dik tevreden met hetgeen, wat ik ieder weekend mocht meebeleven. Iedere zondag stond ik peentjes te zweten om een meisje, dat ik in het vizier had, om te dansen te vragen. Ik was zo verlegen, dat dit regelmatig uitdraaide op een race tegen de klok. Met het gevolg, dat ik vaak onverrichter zake naar huis ging. Maar dat had ik er graag voor over.

Op mijn eigen manier hoorde ik bij de blitste uitgaans-scene van het toenmaalse Tilburg. Wordt vervolg…………..

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

Bloedpenis versus Vleespenis

Kaal K*tje