verdrinken jongetje






_________________________Verdrinken Jongetje__________________

In de St. Josephstraat kregen we tijdens de surveillance de vraag op de mobilofoon te horen van het

meldcentrum, of er een auto in de buurt van de Twentestraat was. Ja, dat waren we. Er was een jongetje

in het water in het kanaal gevallen en we kregen toestemming om het blauwe zwaailicht en de twee-tonen-hoorn te gebruiken.Dat slechts bij erg urgente assistenties mocht.

Pam………...daar ging ie……...volgas naar de Twentestraat, vanaf de St. Josephstraat, rechtsaf over de Prinsenhoeven..…………. Tatoe-Tatoe…….over de Piushaven-brug, linksaf over de Havendijk tot aan de Zwaaikom ….Tatoe-Tatoe…...Het Tatoe-Tatoe galmde langs de gevels van de huizen langs de straten om te verminderen langs het kanaal.

De zwaaikom is een ronde plas, die het Wilhelminakanaal onderbreekt en aan de oostkant de aftakking de Piushaven heeft. De kom wordt de zwaaikom genoemd, omdat dit water gebruikt wordt door schepen om te draaien, te keren en te stoppen. Vandaar de naam Zwaaikom. De kom is zo groot, dat het van de schippers een grote stuurmanskunst vergt.

Slechts zelden waren we zo snel op de plaats van bestemming.

De adrenaline stroomde door mijn aderen. De sirenes van de hulpdiensten hebben me altijd onrustig gemaakt en nu voelden we, dat dit geen gewoon assistentietje zou worden. Langs het kanaal liep vanaf de verharde Twentestraat een zandpad en na zo´n 100 meter zagen we een jongetje met zijn armen staan zwaaien.

Het ventje was over zijn toeren en vertelde ons, dat zijn vriendje in het water was gevallen en niet meer boven gekomen was. Wij vroegen waar en hij wees om de hoek.

“Stap gauw in”, zei ik tegen het angstig kijkend manneke.

De hulpeloosheid was van zijn gezicht af te lezen en door de uitputting van het rennen, had hij zichtbaar nog geeneens energie over om te huilen. We reden om de hoek en de jongen wees, waar zijn maatje

in de enorme waterplas onder gegaan was.

Foto van willekeurige zwaaikom:



Wij keken eveneens radeloos over de immens grote watervlakte

Op een moment, als dit realiseer je je hoe groot een dergelijke zwaaikom in werkelijkheid is.

We tuurden over de rimpelloze waterspiegel.

Ineens zei ik tegen mijn maat Ludo: “De dreg”. In iedere politieauto behoort een dreg tot de standaard uitrusting. (vroeger werd de dreg, oftewel een enterhaak gebruikt door piraten om het te enteren schip

langszij te trekken) Ik spoedde me naar de koffer in de auto en haalde de dreg eruit.

“Maar waar moet ik gooien?”, vroeg ik mijn maat en gooide de drie-armige haak maar zover mogelijk in het vlakke wateroppervlak. Ik haalde de dreg slepend over de bodem naar ons toe. En bespeurde, dat de emotie voor het vriendje voor hem te veel was geworden en dat hij verdwenen was. Ik haalde het touw uit het water en zag, dat het in de war was gekomen. Ik haalde de lussen los en haalde de dreg op: met daaraan het onfortuinlijke ventje.

Eén punt van de dreg was in zijn rubber-laarsje blijven hangen. Ik haalde het lichaampje naar het gras en Ludo begon op de borst van de ongelukkige te duwen. Het vuile kanaalwater stuwde met dikke golven door de mond van het slachtoffer naar buiten. Bij iedere persbeweging met druk, bleef het water komen.

De longen waren schijnbaar compleet gevuld met troep en boden geen enkele ruimte om lucht binnen te blazen. De ogen staarden in de wolkenvrije hemel en keken alsof ze om hulp schreeuwden. Op dat moment kwamen de collega's van de GGD aangereden en namen de eerste hulp van Ludo over.

Ze keken in de ogen van het jongetje en knikten Nee-schuddend met hun hoofden.

Na het ongeluk hebben duikers van de brandweer de plek des onheils grondig onderzocht en wij hoorden, dat de jongen terecht was gekomen was onder de balken langs het kanaal en zich niet meer heeft kunnen bevrijden. De balken dienen om het afkalven van de oevers en het breken van de golven, veroorzaakt door het drukke scheepsverkeer ter plekke.

Later leerde ik, dat een verdrinkingsslachtoffer maar 3 minuten overlevingskans heeft, zonder ernstig hersenletsel over te houden. De laatste minuut in de benauwde strijd tussen leven en dood brengt de drenkeling in een fase, waarin al eigenlijk blijvende schade aan de hersenen wordt toegebracht.

Het vriendje had zeker 5 minuten rennend naar de Twentestraat nodig gehad om de politie te laten bellen en 5 minuten terug. Het was vreemd, dat we geen enkele volwassenen gezien hadden om om op de plek des onheils om met het vriendje te zoeken of te helpen.

Hoe graag je het leven in het kind terug naar binnen wilt duwen……………..

Ontdaan zagen we de ambulance traag en geruisloos over wegrijden met binnenin het levenloze lichaampje van het kind, gevuld met kanaalwater.

Zonder te spreken, hebben we minutenlang staan zuchten. Alleen maar zuchten.

“Kom, we gaan maar naar het hoofdbureau”, zei ik en stapte in de volkswagen-kever

Op het bureau vertelden we het relaas aan de brigadier en andere collega's. Daarna gingen we naar de adjudant van dienst, die zijn kantoor pal naast het meldcentrum had en wederom met het verhaal van het ongelukkige gebeuren. Ik herinner me, dat we die dag verder niet veel gedaan hebben.

We gingen naar de kantine om onze boterhammen te eten en beseften, dat we verder moesten en het wel of niet smaken van de lunch niks veranderde aan de trieste geschiedenis.

Vaak spookte het nadien door mijn hoofd, of we toch niets meer hadden kunnen betekenen voor het jongetje.

En of de broeder van de GGD niet te snel de handdoek in de ring hadden gegooid. Nee dus! Na veel onderzoek en vele gesprekken met andere ziekenbroeders, ben ik tevreden gesteld tot de conclusie gekomen, dat ze het enige juiste besluit genomen hadden.

Een paar maanden geleden vond ik in mijn schuur de laatste bewaarde dagrapporten uit mijn carrière bij de politie en las dat het manneke ……………..heette en uit de Twentestraat kwam.

Na decennia bewaard te hebben, scheurde ik de afschriften in stukjes en zuchtte weer. Ik nam afscheid van een vergane periode.

Toen ik jaren later na mijn politie-jaren de man van……………...in zijn aangepaste rolstoel zag zitten, wist ik zéker, dat toen het juiste besluit genomen was.

Wordt vervolgd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

Bloedpenis versus Vleespenis

Kaal K*tje