Tsjechoslowakije



____________________________Tsjechoslowakije___________________________

Bij aankomst in Liberec viel me de vergane glorie op en de de betonbouw van het nieuwe winkelcentrum. Alles beton tekenen van het ouderwetse vakmanschap van een metselaar of een timmerman. Alles grijs. En ik praat over een winkelcentrum, maar er was niks te koop. Liberec ligt in het noorden van Tsjechoslowakije in de Bohemen en was vroeger Duits grondgebied. Door het communisme was de wereld daar stil blijven staan. Er was niks, lege winkels, geen verse groenten, geen verzorgingsproducten voor de vrouw, niks.

Net als de vakken vroeger van de broodboetiek in de Albert Hein een kwartier voor de sluitingstijd voor de zondagse gesloten dag. Het verschil met Liberec was, dat het leek of de hele week aanstuurde op het weekend. In een chaotische cafetaria met een hoop op de grond kon je een goedkoop pilsje of koffietje drinken. Ik geloof, dat ik toen 40 cent voor een pint bier betaalde, die in Tilburg 1,25 gulden kostte.

Na een sloot bier gedronken te hebben, zwalkte ik naar de uitgang van de betonnen bunker en trof voor de ingang een bloemenstalletje. Nou ja, een bloemenstalletje.? Een vriend van me heeft in Tilburg bloemenzaken en daar verkopen ze bloemen.! In Tsjechoslowakije bestond een bloemenzaak uit 2 schragen, één plank, een kleed en een zooi bundeltjes geplukte bloemen. Naast de kraam stonden enkele emmers met bloemen voor als het druk zou worden. Half beneveld stond ik de struikjes bloemen te bekijken. Ik keek de oude verkoper aan en zei in het duits, omdat ik al lang gezien had, dat hij tot de oudere generatie behoorde: “Hoeveel voor je hele kraam?” De oude man keek me wantrouwend aan en zei: “Hoezo, hoeveel voor de hele kraam, dat heeft toch geen nut.” Ik keek naar het eerste bosje bloemen, het leek voor mij op en bosje krokussen, maar ik weet het niet zeker (alcohol.!) en zei: “Wat kost dit bosje?” De man noemde de prijs op het volgende, en het volgende, en het volgende, en voor dat de man kon uitpraten, zei ik hem in het duits: “Also wieviel für Alles?”

(Dus, hoeveel voor alles?) Omdat de oude generatie nog duits sprak was het gemakkelijk conserveren. Beter dan het tsjechisch. Na een beetje pingelen besloot ik de hele santekraam te kopen voor omgerekend 5 gulden. Maar onder de voorwaarde, dat hij de bosjes uit moest delen aan de winkelende dames met de woorden: “Dit zijn bloemen uit Holland worden U aangeboden door deze Hollander, die vandaag jarig is.”, terwijl hij naar mij wees. Natuurlijk waren dat geen bloemen uit Holland, maar waarschijnlijk uit een vlakbij gelegen veldje, maar een druiloor, die daar naar kijkt…...En mijn verjaardag was ook al een paar maanden daarvoor geweest.

Een uur lang heb ik met mijn zatte kop bloemen uit staan delen en kussen van blije dames ontvangen. De duitse Tsjech deelde ze uit ik en ik wees de dames, die ik deze bloemenhulde gunde. In feite alle dames. Nou, dat heb ik geweten. De hele veertien dagen vakantie kwam ik s'avonds in de discotheken en bars dames tegen, die me op mijn wang kusten met de woorden: ”Nog bedankt voor de mooie bloemen.”

De bloemenkoopman was van zijn handel af en ik was een ervaring rijker……..

Op het einde van deze middag ontmoette ik in het restaurant van mijn hotel aan de tafel naast me een voetballer van FC Liberec met zijn vriendin. Hij was nieuwsgierig waar ik vandaag vandaan kwam en na een praatje van een half uurtje, bood hij de zolderverdieping van zijn appartement aan om geen hotel te hoeven nemen. Gratis.! Hij woonde in het nabij

gelegen stadje Jablonec. (oftewel in het duits: Jablonech, of voluit Jablonec nad Nisou)

Zijn naam was Miroslav en zijn vriendin heette Olga. Hij noemde de namen van alle discotheken en bars in de streek, die het bezoeken waard waren en bood een excursie aan naar het skigebied Harrachov. Samen met zijn vriendin en nog een vriendin van haar . Hijzelf had het te druk en kon niet meegaan. Ineens was ik ingeburgerd en overal wisten ze in een paar dagen, dat ik Miroslav"s gast uit Holland was. Op zijn aanraden maakte ik me gereed om die avond naar een discotheek te gaan buiten het centrum van de stad, waar het betere uitgaanspubliek kwam.

Ik parkeerde mijn zilvergrijze Honda Prelude tegenover de disco en het verwonderde me, dat er verder bijna geen andere auto's stonden. Aaah… ik zag wel een groepje mensen het pand verlaten, dus er was wel beweging in de tent. Bij het naderen van de ingang kwam de muziek me al tegemoet en mijn adrenaline begon al te werken. Door een hal liep ik de disco binnen en wat denk je? Bomvol.! Ik maakt de metamorfose mee van het grauwe betonnen winkelcentrum naar een atmosfeer-volle westerse uitgaansgelegenheid.

Door de vele Tsjechië-reizen lee

Wordt vervolgd….

Nu ben ik een heel stuk van het boek kwijt, maar ik ga gewoon verder met ( 16-7)



….. op mijn schoot toch niets meer deed dan naar de bedieningsknop staren, zei ik haar in het nederlands: “Ja, zo is het goed. Genoeg gespeeld voor vandaag.”




Alhoewel ik in Tilburg zuinig bekend stond, soms zelf pinnig, kan in met veel plezier terugkijken naar de tijd Tsjechoslowakije,waar ik de gulle kerstman heb mogen spelen.

Toen ik de eerste week mijn intrek in het appartement van Miroslav had genomen, werd ik door hem ook geïntroduceerd in zijn stamcafé in het centrum van het stadje Jablonec.

Er stonden een viertal tafeltjes en aan de bar was het altijd druk. Aan de bar was het drukker, omdat een consumptie daar goedkoper was, dan wanneer je hetzelfde drankje aan een tafeltje bestelde.

Toen ik naar Spanje emigreerde, bemerkte ik hetzelfde systeem in Andalucia. Dus ik hing liever aan de bar, dan dat ik vast zat aan een tafeltje. Met een gezelschap aan tafel zit je “gevangen”. Aan de bar kun je met iedereen kletsen en als de conversatie niet bevalt, kun je altijd gaan wandelen. In deze stamkroeg was het doorlopend gezellig.

Van verschillende stamgasten vernam ik, dat het hele gezelschap na 1

23.00 uur naar de disco een paar straten verder af zakte.

De disco was in de kelder van het gemeentehuis. Eén trap naar beneden ( zie de trap in de clip van Familiar),

https://youtu.be/6iB0nMS97dQ

een hal met garderobe en dubbele deuren naar de disco.

De dubbele deuren waren de enige ingangsdeuren, maar beangstigend ook de enige uitgang, wanneer er onverhoopt brand zou uitbreken. Niet aan denken.!

Ze liepen toch 50 jaar achter, niet! In de disco was het altijd vol. Het leek alsof niemand werkte en alleen maar uitging. Dat was echter niet de waarheid. De eerste versierde ik een Tsjechische schone. Heb de hele avond gedanst, haar naar huis gebracht en nooit meer gezien. Waarom niet ? Achteraf vernam ik, dat de Tsjechische meisjes maar net genoeg geld hadden om 1 keer per twee maanden uit te gaan. Ze verdienden met hun gewone salaris 10 gulden per maand. Met 10 gulden per maand kun je echt geen veer van je lippen blazen. Dus wat deed ik vanaf dat moment: als een liefje me goed beviel, gaf ik haar een paar gulden voor de volgende avond. Een gedeelte voor de entree en een beetje voor de eerste drankjes. Als ze een beetje stijl hadden, stond bij het volgende afspraakje mijn drankje op de bar te wachten, zodra ze me binnen zagen komen. Dat was weliswaar een sigaar uit eigen hoed, maar dat werkte perfect.

Later in Cuba heb ik op deze wijze veel plezier beleefd.

Hier in Jablonec had ik trouwens ook snel in de gaten, hoe het werkte. In ieder land, dat ik bereisd heb, heb ik eerst de kat uit de boom gekeken. Even opletten, hoe het in dat land aan toe gaat en dan nadoen. Op deze avonden copieërde ik het gedag van de Tsjechische mannen, die een vrouwtje aan het versieren waren: Zorg ervoor, dat ze nooit een leeg glas voor hun neus hadden. Na wat gedanst te hebben met een lokale spetter, hingen we aan de bar te praten en ik vroeg mijn nieuwe verovering: “Wat wil je drinken?”

De barkeeper schonk het gevraagde drankje in en toen hij daar mee klaar was, zei ik tegen hem goed stoer: ”Geef de rest van de bar ook wat van me te drinken.” De bar was lang.

Er zaten ongeveer 25 personen aan de toog. De barkeeper dacht het niet goed verstaan te hebben en vroeg met een vragend gezicht: “Aan wié wil je wat drinken?”

Nog stoerder zei ik. “ Aan iedereen aan de bar!”.

Zich afvragend, of hij wel goed bezig was, begon hij voor iedereen aan de bar wat in te schenken. Toen hij na een poosje met de rekening kwam aanzetten, betaalde ik prompt en gaf hem daarbovenop een flinke tip. Opgelucht nam de barkeeper het geld aan.

Na een kwartiertje geknuffeld te hebben met mijn nieuwe liefje, riep ik de barkeeper opnieuw. De goede man schrok op, alsof hij iets verkeerd gedaan had en vroeg me, wat hij voor me kon betekenen. Hij had niks verkeerd gedaan en gerelaxed zei ik tegen hem” Geef de mensen aan de bar nog iets van me te drinken.”

Afvragend keek hij me aan, maar toen ik nog een keer naar de mensen aan de bar wees, begon hij dezelfde bestelling te herhalen.

Normalerwijze ben ik niet zo weg-geverig, ik bevoorkeur het, wanneer een meisje zelf spontaan het eerst bestelt, maar hier in Tsjechoslowakije ging alles wel erg héél soepel.

Toen ik na een paar dagen in het stamkroegje kwam, hoorde iedereen zeggen “Blasen Holandsky”, terwijl ze naar mij wezen. Blasen had voor mij een negatieve betekenis. In Tilburg had ik vroeger een maat, die behoorlijk verslaafd was aan het kijken van sex-films en die had als, hij aangeschoten werd, continu over: “Komm fick mich, blass mich und kitzle mich mit deine Zunge.” Dus voor mij was het “Blasen” zoiets als pijpen of naaien. Ik dacht, dat ze me een oor wilden aan naaien. Pas na een paar dagen vroeg ik een vriend, wat “Blasen” nou precies betekende.

Lachend zei hij, dat “Blasen” niks sexueels betekende, maar dat het woord “gek” in tsjechisch betekende. Dus “Blasen Holandsky” betekende “gekke Hollander”. ”Oh”, antwoordde ik opgelucht: “Gewoon gekke Hollander.”

In het woordenboek heb ik nu gekeken en heb gezien dat gek in het tsjechish bláznivý betekent. De man begon me uit te leggen, waarom ik de bijnaam “de gekke Hollander” had gekregen in het stadje. Hij legde me uit, dat hij tussen de bezoekers aan de bar in de disco had gezeten en vol verwondering had hij aangezien de glazen van de mensen gevuld werden door een rondje van de vreemdeling.

Hij zei, dat iedereen bijna van zijn kruk viel van verbazing toen het tweede drankje aangeboden werd. Ze zagen me het tweede rondje afrekenen zonder blikken of blozen. Hij zag alles gebeuren en had tegen zijn maten gezegd: “Die gek zien we nooit meer terug.”

“Maar toen kwam de klap op de vuurpijl”, zei hij, “De avond daarna kwam die “gek” weer aan de bar hangen en herhaalde hetzelfde ritueel met een stalen gezicht. Vanaf dat moment was ik voor iedereen de “Blasen Hollandsky”.

Dat grapje kostte me iedere avond ongeveer 25 gulden. Net zoveel, als wat ik gemiddeld per avond in Tilburg verteerde…….

Wordt vervolgd…...

Reacties

Populaire posts van deze blog

WC met Hartje

Bloedpenis versus Vleespenis

Kaal K*tje